9 Aralık 2014 Salı

Kurdî û Osmanî

Kurdê ku dile xwe bi lalbûna zarokên xwe ya li hember bav û kalên xwe tewr* neşewite, heyfa xwe qet ji kerrbûna zarokên xwe ya ji zimanê bav û kalên xwe re nayê, korbûna li xwendina zimanê dayika xwe dilê wî/wê hîç neêşîne, xema xwe li pûçbûn û korbûna "bîr"eka qedîm qet tune be, berhewabûn û birodeçûna** çîrok û bîranîn û gotinên hezarsalan tucar jêre nebe derd, lê rabe bi tijiya dilê xwe bi Zimanê Osmanî bişewite, heyf û giriyê xwe pê were, jê re bibe kul û derd. Dilê meriv bi Kurdî yan jî bi Kurdan bişewite nizanim!

Ha tabî ji van gotinan qesda min ne ev e ku bila zimanê Osmanî nayê elimandin. Zerara zanîn û elimînê nabe. Hatta özelde Osmanlıca'ya, genelde geçmişin hafızası dile ilgisizliğin merak edilmemesini yaklaşık 6 yıl önce(Şubat-2009'da) şurada yazmıştım; osmanlıca öğrenmek 

Ben insanların bu ilgisizliğine hakikaten şaşıyorum. dün de Kürtçe bilmemenin bir eksiklik olmadığından dem vuruluyordu. düşün güneydoğu da bir şehire gittiğinde insanlar yanında konuşurken hiçbir şey anlamayacaksın ve bunu bir eksiklik olarak görmeyeceksin. ya da, daha 70 yıl önce ilga edilmiş bir dilde yazılmış bir derya, bir hafıza duruyor ve insanlar bunu bilmemekten rahatsızlık duymuyor. bunu ikinci bir kaynaktan okumaktan, duymaktan rahatsızlık duymuyor. eski bir haritaya bakarken hiçbir şey anlamamak. dediğim gibi ben şaşıyorum bu aymazlığa. misal bu haritaya bakıp hiç bir yer ismini okuyamamak o devirde nasıl adlandırılıyordu, yazılıyordu diye merak etmemek ilginç olsa gerek.

*   qet, hîç
** bi avê re çûn, berhewabûn

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder