10 Mart 2016 Perşembe

Koz - Cemre

Koz mizginiya biharê ne. Gava koz yek bi yek dikevine hewayê, avê û erdê bi xwe re wan hêmanan jî germ dikin û şert û mercan ji biharê re hazir dikin. Siftê koz dikeve hewayê. Çileyê Paşin 40 roj in. Di 18'ê çileyê paşin(20'ê Şibatê) de de koz dikeve hewayê, qirr, saram û seqema zivistanê dişkê û hewa hêdî hêdî germ dibe. Paşê 25'ê çileyê Paşin (27'ê Şibatê) de zivistanê de koz dikeve avê û av hêdî hêdî germ dibe. Dû re, di 34'ê çileya Paşin(5'ê Adarê) de koz dikeve erdê û erd germ dibe. Lê ew giş hêdî hêdî dibin û gerek meriv hay ji xwe û hewayê hebe û bi wê germbûnê nexape. Li ser vê çîrokeka pîrekê û bizinên wê heye ku min heta niha du versiyonên wê bihîstine. Di yekê de li cem me wiha qal dibe; 
Pîrekê çel bizinên xwe hebûne. Gava koza paşin dikeve erdê û dinya germ dibe, ew dibêje êdî hewa germ bûye û bihar nêzik e. Hîn ku ji biharê re, ji 1'ê adarê re, 3 roj bimînin ew bizinên xwe dibirre (mûyên wan diqusîne), lê roja ku ew diqusîne û bizinên xwe derdixe çêreyê, hewa ji nişkê ve dicemide sermayek radibe û çel bizinên xwe giş dimirin. Hînga ew li ser giyayê rûdine û dibêje "gotê bixwe, otê"

Versiyana wê ya din a ku min xwendî jî wiha ye:

Dibêjin di wextên berê de, wexta ku koz ketine erdê pîrek dibêje êdî hewa germ bûye ez herrim ber çêm ji xwe re kinc-mincên xwe bişom. Biroşa xwe diavêje pişta xwe, du gîskên xwe dide ber xwe û diherre ber çêm ku xwe bişo. Pîr serê xwe dişo, kinc-mincên xwe dişo û radixe ber ro û xwe dide bendiyê ku ew zizha bibin. Lê hînga dibîne ku dûredûr ewrên reş rabûne û taviyeka baranê tê ye. Pîr hema xwe dide hev, kincên xwe dike nav hev, biroşê diavêje sîrtê xwe û gîskên xwe dide ber xwe û berê xwe dide mal. Lê bi car de bi reqeguma ewran, şîqeşîqa birûskan baran dide ser pîrê. Geh ba û baran, geh berf û bûk, dibe lehî û gîskeka pîrê bi ber lehiyê dikeve û diherre. Ew gîskê dike bin biroşê, biroşê dernexûnî ser gîskê dike û bi vî hawî gîskê din ji lê diparêze.
Hefteyekî din pîr dîsa gîskê xwe dide ber xwe û diherre ser zinarê kêleka çêm. Lê dîsa dibe baran û bagerr, lêhiyek radibe, xwe digihîne kû derê tişt gişê dide ber xwe û dibe. Nigê pîrê jî dişemite, ew gêra nav şîpê lehiyê dibe û di nav de difetise û dimire. Lê roj êdî ketiye birca gîskê, gîsk dimîne saleke din û dibe bizin.

Birca Karikê/Gîskê

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder